Veel mensen denken dat uitputting alleen ontstaat door drukte. Door te veel werken. Te veel verantwoordelijkheid. Te weinig rust.
Maar er bestaat een andere vorm van vermoeidheid.
Een stillere.
De vermoeidheid die ontstaat wanneer je jezelf te vaak inhoudt. Wanneer je voelt wat waar is… maar het niet uitspreekt. Tijdens een moment van stilte bracht ik deze vraag naar binnen: Waarom voel ik me soms leeg terwijl ik zo mijn best doe?
En in die stilte werd het veld van Yeshua voelbaar.
….
Zijn antwoord kwam direct: “Omdat je te vaak hebt gezwegen waar je waarheid gehoord wilde worden.”
Die woorden raakten gelijk iets ouds aan in me. Want velen van ons hebben geleerd dat waarheid gevaarlijk kan zijn. Dat eerlijkheid spanning brengt. Dat zichtbaar zijn afwijzing kan oproepen.
Dus passen we ons aan. We verzachten onze woorden. Twijfelen aan ons gevoel. Slikken emoties in voordat ze ruimte krijgen.
Niet omdat we gaan liegen… omdat we misschien bang zijn wat er gebeurt als we echt spreken.
….
Het inslikken van je waarheid lijkt soms klein.
Een moment waarop je geen grens aangeeft.
Een gevoel dat je wegwuift.
Een “ja” terwijl je eigenlijk “nee” voelt.
Maar het lichaam onthoudt dat.
“Telkens wanneer jij jezelf inhoudt om geaccepteerd te blijven,” zei Yeshua zacht, “leer je jouw systeem dat liefde belangrijker is dan waarheid.”
En precies daar ontstaat innerlijke verdeeldheid. Want jouw ziel weet wanneer je niet volledig aanwezig bent. Waarheid spreken betekent niet dat je hard moet worden.
Niet dat je moet overtuigen. Niet dat je altijd gelijk hebt. Het betekent alleen dat je jezelf niet langer verlaat.
….
Waar in jouw leven houd jij jezelf nog in? Waar slik je woorden weg uit angst voor afwijzing, conflict of verlies?
En wat zou er gebeuren als je vandaag Ă©Ă©n kleine waarheid niet langer verstopt?
Misschien begint vrijheid niet wanneer iedereen jou begrijpt… maar wanneer jij stopt met jezelf verlaten.
….
