Er zijn woorden die we denken te begrijpen, maar die in werkelijkheid beladen zijn geraakt door alles wat we erover zijn gaan geloven.
Onschuld is zo’n woord.
Vaak verbinden we het aan naïviteit. Aan iets kinderlijks. Aan een staat vóórdat het leven ons gevormd heeft. Maar tijdens een innerlijk gesprek met de Arcturianen werd die betekenis volledig opengebroken.
Ik vroeg hen:
“Wat bedoelen jullie met het veld van onschuld?”
Hun antwoord kwam helder en direct: “Onschuld is geen onwetendheid.
Het is een staat waarin je niets tegen jezelf gebruikt.”
Die woorden brachten meteen een verschuiving. Want zonder dat we het doorhebben, dragen we een innerlijk archief met ons mee waarin we onszelf blijven beoordelen.
Momenten waarop we anders hadden willen handelen. Keuzes die we achteraf niet meer zouden maken. Delen van onszelf die we liever verborgen houden.
….
We hebben geleerd om deze ervaringen te labelen als fouten. Maar de Arcturianen brachten een ander perspectief: “Fouten bestaan in het domein van oordeel. In het veld van onschuld bestaat alleen ervaring.”
Dat betekent niet dat alles er niet toe doet. Maar wel dat wat je hebt meegemaakt niet tegen je hoeft te werken. Schuld en schaamte ontstaan niet door wat er gebeurde, maar door de betekenis die we eraan blijven geven.
En precies daar ligt de opening.
..
Een van de meest bevrijdende inzichten kwam in de eenvoud van één zin: “Onschuld is de herinnering dat je wezen nooit beschadigd is geraakt.”
Niet door wat je hebt gedaan.
Niet door wat je hebt meegemaakt.
Niet door wat anderen je hebben laten geloven.
..
Er is een deel in jou dat nooit is aangetast.
Een stille kern die altijd heel is gebleven. En het veld van onschuld is niets anders dan het terugkeren naar die plek.
..
Wat ons vaak weghoudt uit dit veld, is een subtiele maar diepe neiging: We blijven onszelf corrigeren. We kijken terug met de kennis van nu en gebruiken die tegen wie we toen waren.
We zeggen dingen als: “Ik had beter moeten weten.” “Waarom deed ik dat?” “Dat was niet goed van mij.”
..
Maar de Arcturianen brachten het terug naar iets essentieels: “Je keert terug naar het veld van onschuld wanneer je stopt met jezelf te corrigeren voor wie je was toen je nog niet wist wat je nu weet.”
In die zin ligt een enorme zachtheid. Want het vraagt niet om perfectie. Alleen om eerlijkheid… zonder oordeel.
..
Stel je eens voor hoe het zou voelen als je niets meer tegen jezelf gebruikt. Geen oude verhalen. Geen innerlijke beschuldigingen. Geen subtiele afwijzing van delen van jezelf.
Dan ontstaat er ruimte.
En in die ruimte gebeurt iets bijzonders: Je hoeft jezelf niet meer te herstellen. Alleen te herinneren. Dat je nooit gebroken was.
..
Waar in jouw leven draag je nog een vorm van schuld of schaamte die je eigenlijk al lang niet meer dient?
En wat zou er gebeuren als je dat verhaal vandaag niet corrigeert… maar simpelweg laat bestaan als een ervaring die je heeft gevormd?
Misschien ligt jouw onschuld niet in het verleden… maar precies hier.
—
Je wezen is nooit in strijd geweest met zichzelf.
Van hart tot hart, Janosh
